سکوت سبز مرا بشنوید تا وقت است

<!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; text-align:right; mso-pagination:widow-orphan; direction:rtl; unicode-bidi:embed; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0; mso-gutter-direction:rtl;} div.Section1 {page:Section1;} -->

دو شعر تازه از صدیقه وسمقی:

طلسم آدمک ها را بشکنید

چقدر مسخره است؟
یک سرزمین آدم
اسیر مشتی آدمک – کوتوله های ابله– !!
این کوتوله ها که با نردبان نیز
به سر آدمها نمی رسند،
چگونه تسخیر کرده اند،
سرزمین دلیران را؟!
آی آدم ها! آی آدم ها!
چه تلخ است سرنوشت آدم ها!
چه رنج آور است
تحقیر شدن
به دست آدمک ها
آدمک ها یی که می خواهند
با تحقیر آدم ها
حقارت خود را پنهان کنند
آی آدم ها!
سحر و شعبده
حقیقت نیست
شما آدمید
آنها آدمک
شما بزرگید
آنها حقیر
چنانکه شما عمری
با بزرگی خود
حقارت آدمک ها رو پوشاندید،
آنها می خواهند با کوچکی خود
بزرگی شما را بپوشانند
نه کوچک، بزرگ را
آدم ها!
طلسم آدمک ها را بشکنید
آدمک هایی که با بلندترین نردبان ها هم
به قد آدم ها نمی رسد!

لحظه ای از مقابل آنها کنار روید
بگذارید حقارت آنها
-
چنانکه هست-
نمایان شود
اینچنین
طلسم آنها
شکسته خواهد شد


فاطمه وسمقی
مرداد 1388


-----------------------------------------------------------------------

سکوت سبز مرا بشنوید تا وقت است

سکوت سبز مرا بشنوید تا وقت است
رسید واقعه،
کاری کنید تا وقت است
زمان برای تأمل نمانده دیگر،
به شتاب عقربه ها بنگریدتا وقت است
هزار بغض فرو خورده در گلو دارم
جواب من به صداقت دهید، تا وقت است
دروغ¬های شما را شنیده ام بسیار
کلام تازه تری آورید تا وقت است
ز پیش روی من ای قاتلان آزادی!
روید سوی دگر، گم شوید تا وقت است
ز ترس لشگر سبزی که لاله در دست است
روا بود به جهنم روید تا وقت است
مرا ز چنگ وزدندان خود نترسانید
به صلح، رأی مرا پس دهید تا وقت است.


28
خرداد 88
صدیقه وسمقی

 

/ 0 نظر / 14 بازدید